Who We
Are
Born in a basement, baked in the horns.
Funkiel started the way every good funk band starts - too many people crammed into too small a room, chasing one impossible groove until the neighbors gave up. Five players, one pocket, zero patience for anything that doesn't move.
We cut our records live to tape, print our shirts by hand, and treat a horn line like a contact sport. The misregistration on the merch isn't a mistake - it's the whole point. Nothing here is perfect. Everything here is felt.
From sweaty club floors to festival main stages, the mission stays the same: get in the pocket, and stay there until the lights come up.
The Players
Pocket zaczyna się od niej. Klaudia prowadzi Funkiel od pierwszej próby - wciąga zespół w groove i trzyma go tam. Jej głos jest gdzieś pomiędzy chropowatością a jedwabiem. I dokładnie tam musi być.
Linie gitarowe jak rozmowa. Mario pisze aranże, kłóci się o nie na próbach, a potem gra je inaczej na żywo. Zespół przestał go poprawiać.
Silnik napędowy. Marcin gra jakby się spóźniał, a pocket jest dokładnie tam, gdzie go zostawił. Jego zestaw nie ma prawa być tak głośny w tak małym pokoju.
Andrzeja czujesz zanim go usłyszysz. Niskie częstotliwości to jego język - każda nuta to stwierdzenie, każda pauza to groźba. Groove nigdzie nie idzie bez niego.
Klawiatury Karola spajają całość. Od Rhodesa po synth - jego partie wypełniają przestrzeń między gitarą a sekcją dętą z wyczuciem, którego nie da się nauczyć.